Σαν μία κούκλα...

Σαν μία κούκλα σε βιτρίνα γιορτινή

που περιμένει κάποιο χέρι να την πάρει,

τα μάτια έβαψες σε χρώμα βυσσινί

και της φωτιάς τη φλόγα φόρεσες φουστάνι.

Μα τα λουλούδια που σκορπάνε ευωδιά,

δεν είναι εκείνα που νομίζεις πως θαυμάζουν.

Είναι τα κρίνα, τα γλυκά τα γιασεμιά,

τα νυχτολούλουδα και άλλα που τους μοιάζουν.

Είν' οι γαρδένιες που σαν άσπιλες - λευκές,

αν τις μυρίσεις χάνουν κάτι απ’το άρωμά τους.

Ειν'οι βιολέτες, οι μικρές οι πασχαλιές

και τα κυκλάμινα που ανθούν μεσ'τη σκιά τους.

Βάψε τα μάτια σου στο χρώμα της χαράς

και το φουστάνι σου άσε τα όνειρα να πλέξουν.

Απ'τη βιτρίνα σου έξω βγες, που κουβαλάς

και σαν εικόνα μαγική θα σε διαλέξουν!

Κύκλοι Ζωής ...

Νιότης χαμόγελο που τείνει να σβήσει,

ήλιος που απόκαμε και γέρνει στη δύση.

Φύλλο φθινόπωρου που πέφτει στο χώμα,

χαλί σαν υφαίνει σε κίτρινο χρώμα.

Φωλιά που ερήμωσε και στέκει θλιμμένη,

την Άνοιξη που'φυγε ξανά να προσμένει.

Στάχυ που κόπηκε  σαν ήρθε το θέρος,

πουλί που ταξίδεψε για άγνωστο μέρος.

Βιβλίο που έκλεισε γυρνώντας σελίδα,

προνύμφη που έγινε μικρή χρυσαλλίδα.

Κύκλοι που μοιάζουνε το τέλος να δείχνουν,

ζωή σαν αλλάζουνε και νέα αρχίζουν...

Αισιοδοξία!

 
Το μέλλον ξημερώνει κάθε μέρα!

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!

 

Τώρα που ήρθαν οι γιορτές, θυμάμαι...

Θυμάμαι το χρώμα και τις μυρωδιές που είχαν κάποτε

όταν εγώ ήμουν παιδί.

Ίσως να φταίει που οι μεγάλοι βλέπουν πάντα πιο πολλά

και χάνουν έτσι τη μαγεία στις εικόνες.

Αυτή που...

κρύβεται στην παιδική ματιά,

και κάνει όμορφη την πιο άχαρη απ'όλες!

Θυμάμαι που ξυπνούσαμε αχάραγα ακόμη,

τις γειτονιές να ντύσουμε με παιδικές φωνούλες

που τραγουδούσαν κάλαντα...

Κι όταν στων δρόμων τις γωνιές βρισκόμασταν,

απ'τις φωνές γνωρίζαμε ποιός ήταν,

αφού τα πρόσωπα απ' το σκοτάδι κρύβονταν.

Κι ας ήταν νυσταγμένα... τα 'νιωθες όμως γελαστά!

Μια "καλημέρα" βιαστική ίσα που λέγαμε,

για ν'ανταμώσουμε ξανά το μεσημέρι

στων ίδιων δρόμων τις γωνιές.

Τους κόπους μας ν'αθροίσουμε σα θησαυρό πολύτιμο,

και σε βιτρίνες παιχνιδιών να τρέξουμε.

Ελπίζοντας, ο γέροντας από τη Καισαρεία,

μεσ' το μακρύ ταξίδι του απάνω στο έλκηθρό του,

το δέντρο μας να θυμηθεί απ'το λαμπρό του αστέρι

και κάτω απ'τα στολίδια του,

το πιο όμορφο παιχνίδι του απ'όλα να μας φέρει!

Κι ύστερα τρέχαμε...

Θαρρείς κι οι μυρωδιές μας δείχνανε το δρόμο για το σπίτι.

Μύριζαν τότε οι γειτονιές...

γλυκά και κουραμπιέδες, μελομακάρονα ζεστά,

πιατέλες μελωμένες που μας περίμεναν κρυφά...

Μύριζαν πίτες και ψωμί, μπισκότα με κανέλα

που έφταναν στις μυτούλες μας με αγάπη ζυμωμένα...

Με αγάπη, σαν το στόλισμα που κάναμε στο σπίτι,

μέσα σε γέλια και χαρές, τραγούδι και παιχνίδι.

Την "άγια νύχτα" του Χριστού στο χρόνο που παλιώνει,

τα "χιόνια στο καμπαναριό" στο χρόνο που ζυγώνει...

Στιγμές που μοιάζαν μαγικές και φέρνανε τις νύχτες

στις παιδικές τις κάμαρες, όνειρα και ελπίδες.

Ελπίδες για τον κόσμο μας, με αγάπη στολισμένο.

Τραγούδια, γέλια, μυρωδιές και χρώματα φτιαγμένο.

Για έναν κόσμο λαμπερό, με οδηγό τ'αστέρια,

με δώρα αθωότητα κι αγνότητα πλεγμένα.

Για έναν κόσμο μυστικό, που όσο κι αν μεγαλώσεις,

χρώματα, γεύσεις, μυρωδιές, θυμάσαι να ενώσεις!

Κι αν ίσως όχι σαν παιδί να νιώσεις μαγεμένο,

το σπίτι σου στα σύννεφα να θυμηθείς χτισμένο...

Ομιλία Παρουσίασης βιβλίου - Καλαμάτα 17/12/12

Μια Χριστουγεννιάτικη βόλτα στα σύννεφα στην Καλαμάτα

http://www.newsbomb.gr/politismos/story/267547/mia-hristoygenniatiki-volta-sta-synnefa-me-ti-stevi-sameli

http://www.thebest.gr/news/index/viewStory/169070

http://www.messiniaportal.gr/news/4627/mia-hristoygenniatiki-bolta-sta-synnefa-me-ti-stebi-sameli

http://www.lakoniapress.gr/mia-christougenniatiki-volta-sta-sinnefa-mas-pige-i-stevi-sameli-sto-pnevmatiko-kentro-kalamatas/

Συνέντευξη στην εφημερίδα "ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ"

http://www.eleftheriaonline.gr/politismos/synentefkseis-parousiaseis/item/21685-poiitiki-sillogi-stevi-sameli

17/12 Καλαμάτα - Παρουσίαση

Θα παρουσιαστεί το πρώτο μελοποιημένο ποίημα της συλλογής, από τον τραγουδοποιό Βασίλη Μπαμπανιάρη.

ΝΕΤ τηλεόραση - δελτίο ειδήσεων

Σε μια πόλη παλιά - Βασίλης Μπαμπανιάρης

Το πρώτο μελοποιημένο ποίημα της συλλογής

"Μια βόλτα στα σύννεφα"

Στίχοι: Στέβη Σαμέλη

Μουσική: Βασίλης Μπαμπανιάρης - Στέβη Σαμέλη

Παραγωγή - Ενορχήστρωση: Βασίλης Μπαμπανιάρης

Θα περιλαμβάνεται στη δεύτερη δουλειά του τραγουδοποιού, που θα κυκλοφορήσει σε λίγο καιρό.

 

Από την παρουσίαση του βιβλίου στην Αθήνα. Οι γνωστοί ραδιοφωνικοί παραγωγοί Βάνα Δαφέρμου (2ο Πρόγραμμα ΕΡΑ) & Κωστής Λυμπερόπουλος (Love Radio 97.5), απαγγέλουν...

Παρουσίαση βιβλίου - Αθήνα 4/11/12

Συνέντευξη στο '' Ποίηση και Λογοτεχνία''

Η Στέβη Σαμέλη στο '' Ποίηση και Λογοτεχνία''...

http://poihsh-logotexnia.blogspot.gr/2012/08/blog-post_9769.html 

 

http://poihsh-logotexnia.blogspot.gr/2012/08/blog-post_9769.html 

 

Κυκλοφόρησε

Η συλλογή απευθύνεται σε εκείνους που πορεύονται  με βλέμμα αθώο ακόμα και σε εκείνους που τείνουν να ξεχάσουν πως ζεις πραγματικά μόνο αν αγαπάς, φέρνοντας θύμησες από έναν άλλον κόσμο, μακρινό και κοντινό μαζί.
Μια περιήγηση σ’ έναν κόσμο ακόμα ζωντανό, εκεί που το όνειρο και η αλήθεια συναντιούνται, για να μας θυμίσουν ποιοι στ’ αλήθεια είμαστε. Με οδηγό την αγάπη, ένα σύντομο ταξίδι στη ζωή, στον έρωτα, στο θάνατο. Μια εσωτερική διαδρομή, κάτω από το λαμπερό φως μιας αλήθειας που τείνει να περάσει στη λήθη...   http://www.iolcos.gr/component/page,shop.product_details/flypage,shop.flypage_iolcos/product_id,147145/category_id,11/manufacturer_id,79896/option,com_virtuemart/Itemid,1/

Αλήθεια !

Eμείς που πλέξαμε μικρές κοτσίδες τα μαλλιά μας
και δεν τις λύσαμε ποτέ,
μεσ' τις κορδέλες δέσαμε άχρονους ανθούς
που μας κρατήσανε παιδιά...

Εμείς που κρύψαμε αθώους θησαυρούς
μέσα σε κάστρα νοερά που δε γκρεμίσαμε ποτέ,
βρήκαμε πλούτη που μετρούν -για όσους μπορούνε
να τα δουν- σεντούκια μυθικά...

Εμεί που παίξαμε κρυφτό πίσω από λεύκες και ροδιές
και δε βρεθήκαμε ποτέ,
χτίσαμε σπίτι μαγικό, μέσα στης λεύκας τον κορμό,
στη χώρα της Αλίκης...

Εμείς που είδαμε ουρανό γεμάτο αστέρια λαμπερά
που δε σβηστήκανε ποτέ,
κλείσαμε μέσα μας κρυφά, στης θάλασσάς μας τα βαθιά,
κομμάτι της σελήνης...

Εμείς δε ζούμε σαν κι εσάς - κι ούτε θα ζήσουμε ποτέ...
ζούμε σε κόσμους μυστικούς, κλειστούς σε παραμύθια.
Είμαστε άχρονοι κάρποι μέσα στου χρόνου τους καρπούς,
που παίρνουν σάρκα και οστά φωνάζοντας, "ΑΛΗΘΕΙΑ" !

Στέβη Σαμέλη
(Από την ποιητική συλλογή "Μια βόλτα στα σύννεφα" - εκδόσεις Ιωλκός 2012)

Κοίτα ψηλά ...

Ματώνεις

Δακρύζεις

Πονάς...

Ψυχή μου κοίτα ψηλά

Ένας ήλιος σου γελά μέσα απ'τα σύννεφα!

Ηλιαχτίδα ...

Τις νύχτες με όνειρα τυλίγεις το κορμί σου

και τις ημέρες σου θωρείς μέσ'από κόκκινα γυαλιά.

Ψυχρή και άχρωμη βαφτίζεις τη ζωή σου

κι έτσι έχεις μάθει να τη ζεις από παλιά.

Μα ο χειμώνας έχει αντίκρυ καλοκαίρι

και το φθινόπωρο την άνοιξη κοιτά.

Η Αλκυόνη τα παιδιά της πάντα φέρνει

μέσα σε κόσμο που το κρύο κυβερνά.

Με μια αγκαλιά τύλιξε απόψε το κορμί σου,

χωρίς γυαλιά κοίτα τις μέρες, καθαρά.

Μια ηλιαχτίδα δες, σκεπάζει τη ζωή σου

κι απ'την αρχή μάθε να ζεις μ'αυτή, ξανά!

Ευχή

Να'ναι η ζωή μας Κυριακή στον ήλιο βουτηγμένη...

Οσο το αύριο ξυπνά ...

Αν τ'αστέρια κοιτάς και να μάθεις ρωτάς, τι έχει φταίξει

Αν ο κόσμος μουντός, μοιάζει αέρας ψυχρός

σαν το κύμα που έχει θεριέψει

Κοίτα γύρω ξανά, συλλογίσου βαθιά κι αφουγγράσου ...

Ένα αύριο ξυπνά, για να φέρει ξανά

της ελπίδας το φως στην καρδιά σου

Μια καινούργια ζωή, θα ανατείλει μαζί

ένα αλλιώτικο μέλλον  να χτίσει

Ένα ακόμα παιδί, που θα φέρει στη γη

την αθώα ματιά που'χει λείψει

Όσο το αύριο ξυπνά και το φως θα γεννά

μην αφήνεις σκιά να φωλιάζει

Η ζωή σε κοιτά, σα Θεός που γελά 

και σφιχτά τα παιδιά του αγκαλιάζει

Σ.Σ.

Ένα κουτί & μια βαλίτσα ...

Σ'ένα κουτί στοίβαξες όλα σου τα όνειρα

και μια βαλίτσα γέμισες, με μύριες αναμνήσεις

Ολάκερη η ζωή σου, ένα κουτί και μια βαλίτσα ...

Σκέφτεσαι, δεν επλούτησες πολύ

όλα σου τα υπάρχοντα χωρούν στα δυο σου χέρια

Μα έτσι κι αλλιώς, μονάχα αυτά θα πάρεις όταν φύγεις ...

Θέλω ...

Θέλω έξω να βγω δυνατά να φωνάξω

θέλω τόσα να πω και τόσα ν'αλλάξω
...

Θέλω να γράψω για πληγές που μέσα μου δακρύζουν

να αποτυπώσω τις ζωές που έχω ονειρευτεί

να περπατήσω όλη τη γη, να δω όσα την ορίζουν

και κάθε μέρα που ξυπνά, να γίνομαι παιδί

Θέλω να αλλάξω ουρανό και το Σταυρό του Νότου

σαν τον κοιτούν τα μάτια μου να βλέπουνε ψηλά

γλώσσα θρησκεία και φυλή, πηγές αιώνιου φόβου

να τις ντυθώ σαν φόρεμα που λάμπει στα χρυσά

Θέλω ξυπόλητη να βγω στον ήλιο να χορέψω

να σκαρφαλώσω σε κορφές απάτητων βουνών

να τα μετρήσω από ψηλά, τη μοναξιά ν'αντέξω

και να πετάξω στα φτερά περήφανων αετών

Θέλω να γίνομαι βροχή για εκείνους που διψάνε

για τα παιδιά που σβήνουνε να γίνομαι τροφή

χάδι που φέρνει γιατρειά σ'εκείνους που πονάνε

να πάψω κάθε πόλεμο και να γενεί γιορτή

Θέλω να φύγω μακριά, να ζήσω σ'άλλους τόπους

θέλω να γίνω όλα αυτά που έχω ονειρευτεί

να περπατήσω σ'άλλη γη με αληθινούς ανθρώπους

ανθρώπους με εντιμότητα και καθαρή ψυχή

Υπάρχουν άνθρωποι που περπατούν σκυφτοί

Υπάρχουν άνθρωποι που περπατούν σκυφτοί
Σα να κρατούν στους ώμους τους ολάκερο το σύμπαν…
Κοιτάζουν πάντα χαμηλά, τον ήλιο δεν τον βλέπουν
Πώς να τον δούνε μάτια μου;
Πώς να τον δεις τον ήλιο αν δε σηκώνεις το κεφάλι σου ψηλά ...

Γι'αυτό δεν είναι εύκολο να δεις το πρόσωπό τους...
Κανέναν δεν κοιτάζουνε
Κι αν τους ρωτήσεις, θα σου πουν, αόρατοι πως νιώθουν
Γι'αυτό κι εκείνοι δεν κοιτούν
Βλέπεις, θαρρούνε μάτια μου πως κι οι άλλοι δεν τους βλέπουν
Όμως ποτέ τους δε μιλούν…

Μα αν καταφέρεις και τους δεις και τους κοιτάξεις πιο καλά
Τότε θα δεις τι κουβαλούν βαθιά μεσ'την ψυχή τους...
Θλίψη που καθρεφτίζεται στα σκυφτά μάτια τους
Πίκρα, που ζωγραφίζει το βουβό βλέμμα τους
Σιωπή, που σφίγγει τα στεγνά χείλη τους
Μοναξιά, που ασχημαίνει το πρόσωπό τους
Μην απορήσεις μάτια μου
Η μοναξιά ασχημαίνει τους ανθρώπους...

Μη φοβηθείς και φύγεις!
Το δύσκολο ήταν να τους δεις
Πλησίασέ τους… μίλα τους
Μα να'σαι υπομονετικός
Μην αισθανθούν τη λύπη σου
Κρύψε την ενοχή σου που δεν τους είδες πιο νωρίς
Πώς να το κάνεις μάτια μου αν δεν κοιτάζεις χαμηλά;
Πρέπει να νιώσεις μοναξιά για να κοιτάξεις σαν κι αυτούς
Να αισθανθείς πως είσαι εσύ… ή ίσως κάποιος που αγαπάς...
Μα αν γίνει έτσι μείνε ...
Νιώσε τον πόνο τους, τη μοναξιά, μόνο μη νιώσεις οίκτο
Είναι περήφανοι πολύ,κι αν νιώσουνε τον οίκτο σου
Πιότερο θα λυγίσουν...

Λένε πως όσοι είναι σκυφτοί
μέσα τους θέλουνε να μπουν, στη μήτρα που τους γέννησε
Εκεί που νιώθαν ασφαλείς...
Στον κόσμο εκείνο το μικρό που διπλωμένος μόνο αντέχεις
Μα αντέχεις την αγάπη του κι αυτή είναι μεγάλη
Γι'αυτό ποτέ δεν την ξεχνάς…
Πώς να το κάνεις άλλωστε;
Δεν ξεχνιέται η αγάπη μάτια μου, μόνο πονάει αν δεν την έχεις

Γι'αυτό θέλουν να ξαναμπούν στον κόσμο εκείνο το μικρό
Είναι μεγάλος τούτος 'δω...κακός και άδικος, ψυχρός,
Χωρίς στάλα αγάπη
Πώς να τ'αντέξει όλα αυτά ένα σκυφτό κεφάλι;

Μην απορήσεις αν σουν πουν πως η ζωή τους είναι εντάξει
Τι περιμένεις να σου πουν; πως έχουν μάθει να'ναι μόνοι;
Δε μαθαίνεται μάτια μου αυτό, μα συνηθίζεται πικρά

Λένε πως είσαι δυνατός αν έχεις μάθει ν'αγαπάς
Μα γίνεσαι πιο δυνατός αν έχεις μάθει την αγάπη να αντέχεις
Κι αυτό μαθαίνεται ευτυχώς!

Γι'αυτό μην ψάχνεις τι να πεις καθώς θα τους κοιτάζεις
Χάιδεψε απλά τα μάτια τους με γέλιο απ'την καρδιά σου
Βλέπεις, η θλίψη δεν κοιτά τα μάτια που γελάνε
Μίλα τους μόνο απ'την καρδιά και χαμογέλασέ τους
Μην πεις μια λέξη... τίποτα
Μονάχα ακούμπησέ τους

Μην εκπλαγείς σαν τεντωθούν...
Πρόσεξε, μην τρομάξεις!
Πήρες από το βάρος τους κι ισιώνει το κορμί τους
Μην εκπλαγείς όταν σε δουν
Θα σε κοιτάξουν μ'έκπληξη, μα θα χαμογελάσουν…
Δειλά...πριν το κεφάλι τους σηκώσουνε ψηλά
Στον ουρανό…

Ίσως τα μάτια κλείσουνε...
Γιατί θα τους θαμπώσει, το φως του ήλιου που θα δουν
Γιατί θα θυμηθούνε, το φως που είχαν στην καρδιά
Κι ίσως και να δακρύσουν
Μα θα 'ναι δάκρυα από χαρά
Και τότε, θα μιλήσουν ....

Ζωή & Θάνατος ...

Της θλίψης μου μαχαίρια κοφτερά

που κομματιάζουν των ονείρων μου τις σάρκες

Φως που το μέριασε η σκιά

φωτιά που θέριευε και ξάφνου έγινε στάχτες

Φτερά σπασμένα που γινήκανε σπαθιά

και χαρακώνουν των ελπίδων μου τα χρόνια

Πνοή που σώπασε στο χρόνο ξαφνικά

ανθοί που ανάσαιναν μα κάψανε τα χιόνια

Ζωή και θάνατος χορεύουνε μαζί

μεσ'το καράβι ετούτο που μας πάει

Κι αν το ξεχνάς πως είσαι ακόμα ζωντανή

βαθιά πληγή να στο θυμίσει καρτεράει

Πες μου ...

Πες μου πού παν τα όνειρα κάθε αυγή σα φεύγουν

και τ'άστρα πού βαδίζουνε άμα σβηστεί το φως;

Πού πάει η ελπίδα σα χαθεί, πού κρύβεται το γέλιο

κι οι νύχτες που μας έκαιγαν, πώς γίνονται καπνός;

Πες μου τι απόγινε η χαρά, το δάκρυ πού στεγνώνει

και τ'άγγιγμα πού βρίσκεται σα γίνει λησμονιά;
Πού πάει η αγάπη όταν αργεί, πώς στέρεψε το χάδι

που έντυνε το σώμα μας σα στοργική αγκαλιά;

Πες μου ο ίσκιος πού γυρνά, ο ήλιος πού κοιμάται
πού ηρεμούν τα σύννεφα σαν πέσει η βροχή;
Οι λέξεις απ'τα χείλη μας πού παν να αναπαυθούνε
σαν ξεχαστούν τα λόγια μας που είχαν ειπωθεί;

Πες μου πού ζει ο έρωτας, το πάθος πού φωλιάζει

τα μάτια πού κοιτάζουνε σαν κλείνουνε σφιχτά;

Πες μου τι γίνεται η πνοή σα μοιάζει να παγώνει

αφήνοντας ασάλευτη μια ζωντανή καρδιά;

ΖΗΣΕ !

Έξω βρέχει μα εγώ, έναν ήλιο φορώ

και μια εσάρπα από χρώματα ρίχνω στους ώμους

Σ'εναν κόσμο μουντό, με Χειμώνα καιρό

βγαίνω βόλτα στους έρημους δρόμους

Το νερό της βροχής, πως ξεπλένει θαρρείς

ό,τι θάμπωνε τούτο τον κόσμο

Κι ο αέρας μακριά, διώχνει την καταχνιά

που τα μάτια μας γέμιζε φόβο

Γύρω δέντρα γυμνά και κλαδάκια μικρά

Αντιστέκοντα δίχως να ξέρουν

Πότε θα'ρθει ξανά, να τα ντύσει ζεστά

Ο Απρίλης που τόσο προσμένουν

Οι φωλιές αδειανές, περιμένουν κι αυτές

πότε θα'ρθουν ξανά χελιδόνια

Στέκουν πάντα ψηλά και θωρούν μακριά

αγναντεύοντας πέρα απ'τα χιόνια ...

Η βροχή σταματά κι ένας ήλιος δειλά

απ'τα σύννεφα μέσα προβάλλει

Σα χρυσάφι λαμπρός, σαν παράδεισου φως

μπρος τα μάτια μας "ΖΗΣΕ" φωνάζει !

Τα παιδιά με χαρά βγαίνουν στη γειτονιά

και με γέλια ξανά τη γεμίζουν

Κι εμείς ξέρουμε πια, πως σε κάθε γωνιά

πάντα οι άνθρωποι ξέρουν να ελπίζουν...

Καλημέρα !

Μέρα που έφτασες χαμόγελο φέρνεις
ήλιο στα βλέφαρα, τον πόνο μας παίρνεις

Φέρνεις αρώματα σπάνιων μίσχων
θύμισες κι όνειρα πολύτιμων φίλων

Αχτίδες το πέπλο σου και μας σκεπάζεις
καινούργια ζωή κάθε μέρα χαράζεις

Ο θόρυβος της σιωπής ...

Με ξύπνησε μια ήσυχη νύχτα, o εκκωφαντικός θόρυβος της σιωπής του θανάτου...

Τόσο σοκαριστικά δυνατός, που έκλεισα βιαστικά τ'αφτιά μου - μα και τα μάτια μου μαζί, λες και θα εμπόδιζα έτσι τη σιωπή να κουρνιάσει στα σωθικά μου

Τα έκλεισα τόσο δυνατά, που θαρρώ μόνα τους άρχισαν να δακρύζουν

Μ' αγκάλιασες τρυφερά και με ρώτησες γιατί κλαίω

Δεν ήξερα τι να σου πω

Προσπάθησα, μα δε μπορούσα να μιλήσω...

Φαίνεται, πως όσο σφιχτά κι αν σφαλίσεις τα μάτια σου

Η σιωπή του θανάτου βρίσκει πάντα το δρόμο της ...

Σε μια πόλη παλιά ...

Με λυτά τα μαλιά
Σε μια πόλη παλιά τριγυρνάω
Με φουστάνι μακρύ
και σανδάλια, χλωμή, περπατάω

Ο αέρας ψυχρός
Σα χειμώνας καιρός, με χτυπάει
Μα η ύπαρξή μου ζεστή
δεν τον νοιώθει στιγμή να φυσάει

Τη σκιά μου ζητώ
Το φθαρτό μου εαυτό αναζητάω
Να του πω ότι ζω
είμαι ακόμα εδώ, καρτεράω

Ξάφνου, νάτη, εκεί
Στο παγκάκι, σκυφτή, με κοιτάζει
Με τα μάτια κλειστά
και τα χείλη βουβά, μα τρομάζει

Πλησιάζω αργά
Και το χέρι δειλά ακουμπάω
Στα σφιχτά της μαλλιά
της τα λύνω απαλά, τη φιλάω

"Μη φοβάσαι μικρή
Η ζεστή σου ψυχή δεν κρυώνει
Μεσ'την πόλη αυτή, που είναι τόσο ψυχρή
Μόνο η σάρκα πονάει και ματώνει"

Με κοιτάζει ξανά
Με τα μάτια ανοιχτά, που γυρνάω
Σε μια πόλη παλιά
με λυτά τα μαλλιά,  προχωράω

Ελπίδα ....

 

Σε ψάχνω ...

Μεσ’το πλήθος που τρέχει
κι απορεί μα δε βλέπει
όσα γύρω του βίαια αλλάζουν

Σ’έναν ήλιο που καίει
μα τη σάρκα που τρέμει
τα κεριά δε μπορούν να ζεστάνου

Στον αέρα που πνέει
μα τη γη που αναπνέει

πνιγηρά-μαύρα νέφη σκεπάζουν

Μεσ’τη φύση που ουρλιάζει
μα όσο κι αν σε τρομάζει
τα ουρλιαχτά της για λύση δε φτάνουν

Στα ποτάμια που σβήνουν

και ρωγμές μόνο αφήνουν
καθώς το άνυδρο χώμα χαράζουν

Σε ψάχνω…

Μεσ’τα μάτια που κλαίνε
Στα παιδιά που δε φταίνε
Για έναν κόσμο που άλλοι τους φτιάχνουν …

Παλιά φωτογραφία...

Εικόνα σ'άψυχο χαρτί θα ΄μαι κι εγώ μια μέρα

όπως εσύ που με κοιτάς με βλέμμα όλο ζωή.

Μίας ζωής που έζησες σε χρόνια περασμένα

κι έγινε μνήμη χάρτινη μιας άλλης εποχής...

Τι θες αλήθεια να μου πεις; Ποιά να 'ταν η γενιά σου;

Χαρές κι αγάπες και γιορτές θα 'χες να διηγηθείς;

Ή μήπως πόνο, πόλεμο, θάνατο και μιζέρια

σημάδια ανεξίτηλα ζωής αλλοτινής...

Μα, νιώθω μου χαμογελάς σαν κάτι να μου κρύβεις
Κι όμως... μου φανερώνεται κάποιο σου μυστικό!

Δεν είσαι εσύ μεσ'το χαρτί, μα Εσύ που με κοιτάζεις

κι αυτή η γυναίκα που κοιτώ, δεν είσαι εσύ μα Εγώ!

Πώς φεύγει έτσι ο καιρός, ο χρόνος πώς γλυστράει

και δυο ζωές πώς γίνεται να μοιάζουνε σα μία;

Έτσι είναι μάτια μου η ζωή, προτού το καταλάβεις

Χαρτί που λιώνει γίνεται, παλιά φωτογραφία...

Άσε με ...

Άσε με να παίξω λίγο ακόμα

περνάει η ζωή και μεγαλώνω

Άσε με να τρέξω λίγο ακόμα

υπάρχουν δρόμοι που δεν πρόλαβα να τρέξω

Άσε με να γελάσω λίγο ακόμα

σκληραίνει ο κόσμος και το γέλιο λιγοστεύει

Άσε με να ονειρευτώ λίγο ακόμα

στα όνειρά μου οι χειμώνες ξεθυμαίνουν

Άσε με να εμπιστευτώ λίγο ακόμα

φοβούνται οι άνθρωποι και μένουνε μονάχοι

Άσε με να ελπίζω λίγο ακόμα

πως θα'ρθει η μέρα που ο κόσμος θα μονιάσει

Άσε με

Λίγο ακόμα

Να θυμάμαι πώς θέλω να ζήσω ... !

Ο Καθρέφτης ….

 

Μεσ’του καθρέφτη σου τα μάτια θα με δεις 

Αν δε φοβάσαι αληθινά να τον κοιτάξεις ...

Είμαι εγώ, που σου φωνάζω σιωπηλά

Τις παρωπίδες που φοράς να τις πετάξεις 

Ο εαυτός σου... που τον ξέχασες παιδί

Μέσα στις κούκλες και τα άλλα τα παιχνίδια

Μνήμες κι εικόνες που τις κλείδωσες μαζί

Μεσ’του μπαούλου τα παιδιάστικα στολίδια

Είμαι εγώ που έκανα όνειρα πολλά

Για κόσμους όμορφους, στα σύννεφα απλωμένους

Είμαι εγώ που σε ταξίδευα συχνά

Σε παραμύθια μόνο τόπους ειδωμένους

Εκεί που ήρωας θεριεύει το καλό

Δράκοι και μάγισσες ξορκίζονται στο τέλος

Νάνοι και γίγαντες στον ίδιο το σκοπό

Τα χέρια ενώνουνε, κρατώντας το ίδιο βέλος

Εκεί που Πρίγκηπες και Ιππότες με σπαθιά

Χτυπάνε το άδικο κι ορκίζονται αιώνια ...

Στ’άσπρο τους τ’άλογο σε παίρνουν αγκαλιά

Και στο φιλί τους, τ’άστρα ανάβουν σα λαμπιόνια

Αυτός ο κόσμος είναι ακόμα ζωντανός

Όπως κι εγώ πίσω απ’το είδωλο που βλέπεις

Όπως και τότε που τον πίστευες ... μικρός,

Μα είναι δικός σου αν θες εκεί να επιστρέψεις

Κλείσε τα μάτια σου στον κόσμο που κοιτάς

Γύρνα το πρόσωπο και κοίτα εκεί που θέλεις

Χτίσε τον κόσμο σου εκεί που θες να πας

Και αλήθειας βλέμμα θα ‘χει μόνο ο καθρέφτης …

Στιγμές ....

Ίχνη στο χρόνο οι στιγμές

Γυμνές σιωπές που θέλουν να τις ντύσεις

Βάλε τους χρώματα πολλά

Μα κοίτα μην καλύψεις όλα όσα θέλουν να σου πουν

Τη γύμνια τους δε σκιάζονται, το χρόνο δε φοβούνται

   Για σένα ο χρόνος είναι αυτές

Και μόνο αυτές μπορούνε

   Να σε κρατάνε ζωντανό

 Μάθε κρυφά να τις ακούς

Νιώσε τη μυρωδιά τους

 Δες με τα μάτια της καρδιάς

  Διάβασε τη σκιά τους

Θα σε διδάξουνε πολλά

Αν νοιάζεσαι να μάθεις

Να βρεις τον τρόπο που αποκτάς

  Φτερά για να πετάξεις

Στιγμές που αιώνια θα κρατούν σου υπόσχονται να μείνουν

Άμα ντυθούν με χρώματα, από όνειρα αν γίνουν

Κι αυτό σημαίνει ν'αγαπάς

Να ντύνεις τις στιγμές σου

Με ελπίδα, πίστη και χαρά, σα να 'τανε ποτέ σου -

Ποτέ σου να μην πέθαινες, για πάντα να κρατούσες

   Αυτές τις μαγικές στιγμές, που πάντα αναζητούσες ...

Γεννέθλια ....

Μη μου μιλάς για τα χρόνια που φύγαν

Τ'αγαπώ...

Μαζί και τις ρυτίδες μου

Δεν τις φοβάμαι ούτε αυτές!

Μονάχα εκείνες της ψυχής έμαθα να φοβάμαι

μα τις απέφυγα αυτές...

Ξέρω πως έφταιξα, πως έκλαψα, λάθη πως έκανα πολλά

μα εκείνα μ'έφεραν εδώ

Για να μπορώ τώρα να πω, πως είμαι ευτυχισμένη.

Για να μπορώ τώρα να δω

όσα η ζωή αληθινά, να δώσει περιμένει.

Μα όταν έρθει η στιγμή!
Να νιώσεις, να εκτιμήσεις
κάθε της δώρο και γιορτή, που φέρνει για να ζήσεις.

Κι εμένα μου ΄φερε πολλά

μα μη βιαστείς να κρίνεις...
Όχι, δεν είναι η ομορφιά, τα πλούτη που ελπίζεις,

Αγάπη είναι, αληθινή 

   που αν θέλεις να τη ζήσεις, μάθε εσύ πρώτα ν'αγαπάς.
   Κι αν πρέπει χρόνια να μετράς προτού να τη γνωρίσεις,

ας είναι ...

Ας είναι ο λόγος που γερνάς !

Μη με ρωτάς ....

Μη με ρωτάς τι είναι αυτό

που την καρδιά μου κάνει να χτυπά πιο δυνατά σαν σε κοιτάζω

Είναι τα μάτια σου, που με κοιτούν βαθιά

και σεργιανούν μεσ'τα σοκάκια της ψυχής μου

Μη με ρωτάς τι είναι αυτό

που στα όνειρά μου τη μορφή σου κάθε βράδυ τριγυρίζει

Είναι η σκέψη σου, που ξαπρυπνά γλυκά

για να διαβαίνει κάθε νύχτα στα όνειρά μου

Mη με ρωτάς τι είναι αυτό

που μεσ'το στήθος μου πετά κάθε που ακούω τη φωνή σου

Είναι τα λόγια σου, που γίνονται φτερά

για να πετούν μεσ'της καρδιάς τους ουρανούς μου

Μη με ρωτάς τι είναι αυτό

που σα να ξέρω το κορμί σου μυστικά αγάπης ψιθυρίζει

Είναι η αγάπη σου, που μυστικά που

αιώνες μας κρατούν μαζί, θυμίζει στο κορμί μου

Μη με ρωτάς τι είναι αυτό

που πιο πολύ να σ'αγαπώ μου λέει, κάθε λεπτό που αρχίζει

Μονάχα ξέρει ο ουρανός

Ποιός λέει στον ήλιο πού να βγει και πού να βρει τη δύση ...

Μια βόλτα αγκαλιά ....

Να περπατάω στη βροχή μαζί σου

Και ο αέρας να μας παίρνει τα μαλλιά

Να 'ναι το χέρι σου σφιγμένο στο δικό μου

Και να βαδίζουμε ως τα πέρατα μακριά

Να πέφτουν στάλες της βροχής στο πρόσωπό μας

Να κάνει κρύο - να φυσάει δυνατά
Να 'ναι ο κόσμος όλος έξω απ'τον δικό μας
   Κι εμάς ο κόσμος μας, μια βόλτα αγκαλιά

Ανθρώπων Πληγές ....

Λέξεις κι εικόνες

Φιγούρες πολλές

Τι να πιστέψεις

Σε τόσες φωνές

Δάκρυ και γέλιο

Aνθρώπων ζωές

Σκληρά χαραγμένες

Χαμένες ψυχές

Μέρα και νύχτα

Σωπαίνεις μα κλαις

Πώς να γιατρέψεις

Αυτές τις πληγές ....

Ο Χορός του Έρωτα ....

Της Άνοιξης παιχνίδι θάρρησα πως ήταν
οι πεταλούδες που μεσ'το κορμί μου φώλιασαν
κι έναν τρελό χορό αρχίσαν να χορεύουν
Τι κι αν Χειμώνας ήτανε ακόμη ...
Θα γελαστήκαν σκέφτηκα
θα ξεχαστήκαν και το Νοέμβρη μπέρδεψαν με Απρίλη...

Ήταν γλυκός ετούτος ο Νοέμβρης
Έμοιαζε πιότερο με άνοιξη, παρά με αρχές χειμώνα
ίσως γι'αυτό μπερδεύτηκαν κι αρχίσαν να χορεύουν
Μα ήτανε όμορφα πολύ και χόρεψα μαζί τους
Κι έλεγα πως θα μάθουνε δεν είν'η εποχή τους
και σύντομα θα φύγουνε
Μα εκείνες δε φαινόντουσαν πως το'χανε σκοπό τους
και ο χειμώνας πέρναγε μεσ' τον τρελό χορό τους
 
Έτσι έφτασε η Άνοιξη, που όλο γι'αυτές μιλούσε
κι αυτές γοργά χορεύανε κάθε ώρα που περνούσε
Άστες για λίγο σκέφτηκα, αυτή 'ναι η εποχή τους
πόσο ακόμα θα μπορούν έτσι να στοβιλίζουν;
Μα βιάστηκα όπως φαίνεται το πείσμα τους να κρίνω

αφού κι αν καλοκαίριαζε, εκείνες συνεχίζαν
μεθώντας απ'τα άρωματα της φύσης πoυ μυρίζαν

Τότε είπα πως θα ζαλιστούν και πια θα εγκαταλείψουν
μα εκείνες συνεχίζανε πιότερο να γυρίζουν
Έφταιγε το γλυκό κρασί, το ολόγιομο φεγγάρι
που όμορφα τις ζάλιζε κι έπλεκε το ρυθμό τους
και με καινούργια βήματα στόλιζε τις φιγούρες τους
κάθε λεπτό που πέρναγε, στον όμοφο χορό τους
Τις ζάλιζε η θάλασσα, η μουσική, τα γέλια
τα όνειρα κι οι αγκαλιές κάτω απ'τα πεφταστέρια

Και έφτασε το φθινόπωρο  και μύρισε το χώμα
φύλλα πεσμένα στρώθηκαν  καφέ-κίτρινο χρώμα
Σύννεφα μαζευτήκανε, που δώσανε τα σκήπτρα
στις πρώτες στάλες της βροχής, που είπα θα τις διώξουν
Μα φαίνεται πως κι η βροχή, απ'το ρυθμό της δίνει

κι εκείνες περιστρέφονται μεσ' τη δική τους δύνη !

Τώρα το ξέρω πια καλά, δεν πρόκειται να φύγουν
γιατί δεν είναι οι εποχές που ορίζουν τη ζωή τους
μα ο έρωτας που ατέλειωτος, θρέφει την ύπαρξή τους
Κι αν τόσα χρόνια πέρασαν δίχως να τις κουράσουν
ξέρω πως δε θα κουραστούν ποτέ
Μόνο θα συνεχίζουν...

Κάθε Σεπτέμβρη να κερνούν γλυκό κρασί στα δύο
σε μαξιλάρες στο χαλί και στων κεριών το ημίφως
και το Νοέμβρη να μεθούν

Χορεύοντας για δύο...

Πώς να μιλήσω για σένα και για μένα ....

Πώς να μιλήσω για σένα και για μένα ...
Πώς να ντυθούν με λέξεις της ψυχής μου τα χρώματα ...
Να ζωγραφίσω το βλέμμα σου που φυλακίζει τα όνειρά μου
και τ΄άγγιγμά σου που σα ρούχο το κορμί μου έχει φορέσει
σαν ένα με τη σάρκα μου ...

Πώς να μιλήσω για σένα και για μένα ...
Πώς να βαφτούν με χρώμα οι στιγμές του ονείρου ...
Να αποτυπώσω στο χαρτί τις μέρες και τις νύχτες μας
και κάθε λέξη να ποτίσω απ' το άρωμά σου
μυρωδιά βραδυνής θάλασσας με ίχνη από καπνό ...

Πώς να μιλήσω για σένα και για μένα ...
Πώς ν'ακουστούν όσα τα μάτια ομολογούν ...
Να περιγράψω όσα τα βλέμματα φλύαρα φανερώνουν
και όσα οι ανάσες μαρτυρούν σα δυναμώνουν
ίδια άγρια κύματα που προσπαθούν να φιληθούν με τ'άστρα ...

Πώς να μιλήσω για σένα και για μένα ...
Πώς να ειπωθούν τα "σ'αγαπώ" που μας πετούν ψηλά ...
Να τραγουδήσω αυτά που άγγελοι τους πρέπει να τα πούνε
και να βρω στίχους μαγικούς που υφαίνονται από έρωτα
κι αγγίζουν την καρδιά ...

Πώς να μιλήσω για σένα και για μένα ...
Μα πιό πολύ

Πώς να μιλήσω γι'αυτήν την αγκαλιά !

Ξημερώνει ....

Αλλιώτικα ξημερώνει η μέρα μέσα στην αγκαλιά σου
Σα να ξυπνάει απ'την ανάσα σου, να βγαίνει απ'το κορμί σου ...
Κι αν πάντα λάτρευα τον ήλιο το πρωί, δυο ήλιους έχω τώρα να λατρεύω όταν τα μάτια σου κοιτώ
στην πρώτη λάμψη της αυγής.
Κι αν κάποτε τα όνειρα τις νύχτες με ταξίδευαν, είναι τα χέρια σου που με κρατούν τώρα σφιχτά και σε ταξίδια μαγικά με σεργιανούν ...
Τις μέρες και τις νύχτες μας ...

Τι Παραμύθι Να Σου Πω ....

Τι παραμύθι να σου πω για να σε νανουρίσω

Όταν στην αγκαλιά μου γέρνεις για να κοιμηθείς ;

Ποιά ιστορία παλιά ή του μυαλού, που να μιλάει για αγάπη μόνο και για όνειρα που γίνονται αλήθεια;

Ποιές λέξεις να σου ψιθυρίσω να διώξουν τις έννοιες σου μακριά και τόπους να σου φέρω εδώ να βάλεις τα όνειρά σου....

Τι παραμύθι να σου πω για να σε νανουρίσω

Όταν τα μάτια σου θέλουν να κλείσουν και να ονειρευτούν;

Ποιά ξωτικά, να σε οδηγήσουν για να ξεχαστείς εκεί

Στη χώρα του ποτέ, που τα παιδιά μένουν παιδιά για πάντα...

Νεράιδες να σου τραγουδούν τους πιο όμορφους σκοπούς χορεύοντας

Για να χαμογελούν τα καστανά σου μάτια....

Τι παραμύθι να σου πω για να σε νανουρίσω

Που να μιλάει για Ιππότες και για Πρίγκηπες, όμοιους κι αντάξιούς σου...

Για θησαυρούς ατέλειωτους, πολύτιμα πετράδια,

Ίδια με όσα κρύβεις στης ψυχής, τα απάτητα μονοπάτια;

Θα σου μιλήσω για έναν Πρίγκηπα, που ενώ είχε τα πάντα

Ένιωθε πάντοτε μισός γιατί δεν είχε αγάπη...

Για ένα κορίτσι αλλιώτικο που έψαχνε στο φεγγάρι

Το άλλο της μισό να βρει...

Μα το 'χανε μαγέψει, να το 'βρει αν ένας πρίγκηπας

Τ'αληθινό της πρόσωπο μπορέσει να μαντέψει...

Θα σου μιλήσω για τους δυο, που έφτιαχναν εικόνες

Κάθε βραδυά που αντάμωναν κοιτώντας το φεγγάρι

Μέσα απ'τα μάτια τ'ουρανού κι έπλεκαν τα όνειρά τους...

Για τ'άστρα που κεντούσανε του φεγγαριού το δρόμο

Σαν προσπαθούσαν να διαβούν για να 'βρουν την αγάπη

Στη θάλασσα που τους χώριζε, μα έβλεπε την καρδιά τους...

Τη θάλασσα που στόλιζε κοχύλια τους γυαλούς της

Φτιαγμένα από τα όνειρα κι από τα δάκρυά τους

Που ήτανε όμορφα πολύ, ίδια με τις ψυχές τους...

Ψυχές που μοιάζανε σα μια... και ήτανε γραμμένο,

Να γνωριστούν, να σμίξουνε σε μία τις ζωές τους...

Για ένα φεγγάρι θα σου πω, που γέμισε μια νύχτα

Για να πλανέψει και τους δυο...

Το φόβο να νικήσουν, να αφεθούν, να αγαπηθούν

Ζωή μαζί να ζήσουν...

Για δυο μισά που ενώθηκαν και λύσανε τα μάγια

Σαν ανταμώσαν μια στιγμή που θα 'φτανε για πάντα

Το δρόμο του σα διάβηκαν μία βραδυά με πίστη...

Για έναν Πρίγκηπα μισό κι ένα μισό κορίτσι ....